De domheergeesten van Konstanz

Het was een winteravond toen de nachtwaker van Konstanz voor het eerst de stemmen hoorde. Hij liep zijn ronde langs het Münster, de lantaarn in de hand, toen uit de gesloten kerk een koor opklonk — diep, plechtig en onmiskenbaar Latijns. De nachtwaker bleef stokstijf staan. De kerk was op slot, de kanunniken sliepen in hun huizen. Toch zongen daar stemmen de metten, zo zuiver alsof het koor voltallig was.

Een dappere koster waagde het om de volgende nacht in de kerk te waken. Om middernacht zag hij hoe de deuren van de kloostergang vanzelf opengingen en een processie van gestalten in witte koorkleding de kerk binnenschreed. Het waren kanunniken, maar hun gezichten waren bleek als perkament en hun ogen staarden leeg voor zich uit. Zij namen hun plaatsen in het koor in en begonnen de getijden te zingen die zij bij leven hadden verzuimd — de ochtenddiensten die zij hadden overgeslagen, de vespers die zij hadden verruild voor wijn en dobbelspel.

Elke nacht keerden zij terug, en elke nacht zongen zij een stukje verder in hun achterstallige gebeden. De bisschop, gewaarschuwd door de bange koster, liet een bijzondere mis opdragen voor de zielen van de verzuimende kanunniken. Na die mis werd het stil in het Münster. De nachtelijke gezangen verstomden, de processie verscheen niet meer. Men zei dat de geesten eindelijk verlost waren — hun schuld was voldaan, hun gebeden waren ingehaald, en zij konden rusten in de vrede die zij bij leven niet hadden gezocht.