De ijsreus van Schellenberg

Hoog in de Untersberg, vlak onder de noordwand, ligt een grot waar het zomer en winter min vijf graden is. De wanden zijn van zuiver blauw ijs, gevormd uit duizenden jaren regen die door het kalksteen sijpelt. De grot loopt drie kilometer diep de berg in, met enorme ijszuilen, ijsvallen, en zelfs een onderaardse ijsmeer. De Schellenberger noemden haar de Eishöhle — de ijsgrot.

De boeren van Marktschellenberg, ten voet van de Untersberg, gingen er nooit in. «Daar slaapt de ijsreus,» zeiden de moeders aan de kinderen. «Wek hem niet, of de zomer komt nooit meer.» De grot was de slaapkamer van een reus die de winter bracht; zolang hij sliep, kon de zomer komen. Wakker wordt hij ééns — doch dan eindigt de zomer voor altijd in Beieren.

In de winter van 1842 verdwaalde de jonge herder Veit Aufschnaiter uit Marktschellenberg op de Untersberg. Hij was met zijn schapen op de Geiereck-alm geweest, een sneeuwstorm kwam op, en hij vond de afdaling niet meer. Twaalf uur lang zwierf hij door de stormvlokken. Toen hij eindelijk een opening in de rotswand vond, kroop hij erin, om aan de wind te ontkomen. Hij viel uitgeput in slaap.

Toen Veit wakker werd, was de storm voorbij. Hij stond in een ijsgrot, blauw verlicht door licht dat van buiten op de ijswanden viel. Voor hem stond — geen klein mens, niet eens een groot mens, doch een reus van drie meter, met een ijsbaard tot aan de grond. De reus opende langzaam één oog. Veit, doodsbang, kroop achterwaarts. De reus sprak met een stem als donder: «Wie wekt mij?»

Veit zei: «Een herder uit Schellenberg. Verdwaald in de storm. Vergeef mij, ik wist niet…» De reus dacht na. «Ge zijt een mens. Mensen wekken mij niet zonder gevolg. Ge moet kiezen: ofwel ge gaat hier weg en in Beieren komt vanaf vandaag eeuwige winter, ofwel ge blijft hier slapen in mijn plaats, en ik trek de wereld in om te kijken hoe het is.»

Veit dacht aan zijn vader, zijn moeder, zijn drie zusters. Hij dacht aan de zomer. Hij zei: «Ik blijf.» De ijsreus stond op, schudde zijn baard, ging de grot uit. Veit ging op de plek liggen waar de reus had gelegen. Hij viel onmiddellijk in slaap. Sindsdien ligt Veit Aufschnaiter daar nog steeds, in de Schellenberger Eishöhle, en de zomer komt elk jaar opnieuw in Beieren. Wie de grot bezoekt en goed kijkt, kan in één bepaalde ijszuil aan het eind van de gang — zo zeggen de gidsen — nog de slapende gestalte van Veit zien, met zijn herdersmantel en zijn schapenschoen. De ijsreus loopt nu rond in de wereld; wie hij is, weet niemand. Misschien is hij ergens uw buur.