De geest van de Gunzoburg

In de bovenstad van Überlingen, in het deel dat men “het dorp” noemt, staat een oud gebouw dat al eeuwenlang de Burg heet. Volgens de overlevering woonde hier in het jaar 641 hertog Gunzo van Zwaben en Alemannen, in een tijd toen Überlingen — destijds Iburinga — de zetel was van de Alemannische hertogen. Boven de poort van het huis prijkt het beeld van een geharnaste ridder, met een inscriptie die herinnert aan die lang vervlogen dagen.

In vroegere tijden verscheen aan de bewoners van het huis soms een grote, zwarte ridder, meer dan zes voet hoog, met een gesloten vizier. Hij kwam plotseling en verdween even plotseling weer. Zijn verschijning bracht altijd een ijzige kilte met zich mee, en wie hem in de ogen keek — voor zover men door het gesloten vizier kon zien — voelde een diepe, onverklaarbare angst. De bewoners leerden al snel om ’s nachts niet alleen door de gangen te lopen.

Niet alleen de bewoners hadden last van de geest. Veel mensen die de steeg achter het huis beklommen, ontmoetten de zwarte ridder eveneens. Hij achtervolgde hen door de smalle doorgang en wierp hen zonder pardon in de stadsgracht. Wandelaars die ’s avonds laat door de steeg moesten, maakten vaak een grote omweg om het huis te vermijden. De verhalen over de woeste geest verspreidden zich door heel Überlingen.

Uiteindelijk vonden de stedelingen een oplossing. Aan de benedenhoek van het huis, aan de kant van de steeg, werd een kruis begraven onder de dakpannen. Vanaf dat moment kon de geest niet meer afdalen. De zwarte ridder werd nog slechts zelden gezien, en dan alleen boven op het dak, waar hij machteloos rondwaarde langs de nok. De bewoners van Überlingen konden weer ongestoord door de steeg lopen, beschermd door het heilige teken dat de grenzen stelde aan de rusteloze geest van hertog Gunzo.