De bouw van het klooster Lehnin

Otto I, zoon en opvolger van Albrecht de Beer, was 52 in 1180. Hij was op jacht in het Brandenburgse bos van Zärten met twaalf adellijke geleiders. Op één morgen in mei zag hij een witte hinde, ongebruikelijk wit, zoals albino-eland. Hij joeg haar drie uur door het bos. De hinde liep voor hem, leek hem aan te kijken bij elke draai. Op een open plek bij één meertje legde zij haar hoofd op haar voorpoten en bleef stil liggen. Otto naderde, kon met één speerwerp doden, deed het niet. Hij keek naar haar tien minuten. Zij keek hem terug aan, zonder angst, met één traan in elk oog. Otto wist het: dit was geen jacht-wild. Dit was een teken.

Otto trok het zwaard niet. De hinde stond op, ging tot in het meertje, dronk, verdween in het riet. Otto knielde op de plek waar zij had gelegen en sprak: «Hier bouw ik een klooster ter ere van haar die mij niet ontvluchtte. Cisterciënzers, want zij zijn de eenvoudigsten. Lehnin zal het heten, naar het Oudslavisch lan = hinde.» Twaalf Cisterciënzer monniken uit Sittichenbach kwamen in 1183. De Klosterkirche werd in 1190 begonnen, in 1262 voltooid. Otto stierf in 1184, vier jaar na de stichting, en werd in Lehnin begraven als eerste Askaniër. Zijn zoon, kleinzoon en negen verdere Askaniër-markgraven volgden in de loop van twee eeuwen. In 1542, met de Reformatie in Brandenburg, werd Lehnin gesloten; in 1911 weer een (lutherse) kloostergemeenschap. De Klosterkirche staat nog. De legende-hinde wordt op een glas-in-lood-raam uit 1267 afgebeeld; het raam is bewaard gebleven. Brandenburgse traditie zegt: «Een markgraaf die zijn jachtspeer neerlegt voor een hinde bouwt een klooster. Een hinde die haar hoofd neerlegt voor een markgraaf krijgt een klooster. Zonder de hinde geen Lehnin; zonder Otto geen Brandenburg-graven onder één dak. Beide waren nodig.»