De os aan de Bodensee

In Oberschwaben, waar het gras zo weelderig groeide dat de koeien er tot aan hun buik in stonden, voedden de boeren hun ossen op een manier die nergens anders ter wereld werd beoefend. De beesten werden zo groot en zo sterk dat een gewone stal hen niet meer kon bevatten. Eén os groeide zo buitensporig dat zijn kop boven het dak van de schuur uitstak en zijn hoeven kuilen in de grond trapten zo groot als vijvers.

Op een dag brak de reusachtige os uit zijn stal en galoppeerde over de heuvels richting het zuiden. Niemand kon hem tegenhouden. Toen hij de Bodensee bereikte, stapte hij zonder aarzeling het water in. Bij elke stap nam hij een slok, en bij elke slok verdween er een flinke laag water uit het meer. Zo waadde hij van de ene oever naar de andere, en tegen de tijd dat hij aan de Zwitserse kant uit het water stapte, was de hele Bodensee droog.

De os besloot verder te trekken door Zwitserland. Toen hij stilstond om de bergen in de verte te bekijken, kwam een machtige adelaar aangevlogen en streek neer op een van zijn hoorns. De os merkte het nauwelijks — de vogel was voor hem niet groter dan een vlieg op de neus van een gewone koe. Na een tijdje schudde de os rustig zijn kop, waarop de adelaar opvloog om op de andere hoorn te gaan zitten. De os trok zich er niets van aan en liep verder, op zoek naar een weiland dat groot genoeg was voor zijn eetlust.