Blauwbaard
Charles Perrault publiceerde in 1697 zijn Contes de ma mère l’Oye, een verzameling sprookjes die Roodkapje, Doornroosje, Klein Duimpje en Assepoester voor altijd in de Europese verbeelding zou vastleggen. Een van de donkerste verhalen daaruit is dat van Blauwbaard — rijk, indrukwekkend, doch met een baard van zo’n onnatuurlijk blauw dat alle vrouwen voor hem op de vlucht slaan. Tot één van hen toch trouwt.
1 De rijke man met de blauwe baard
Eens leefde een rijk man die schone huizen in stad en op het land bezat, goud- en zilvergeschirr, geborduurde lakens en geheel vergulde koetsen; doch tot zijn ongeluk had hij een blauwe baard, en die maakte hem zo lelijk en zo afschrikwekkend, dat alle meisjes en vrouwen voor hem op de vlucht sloegen.
Een van zijn buurvrouwen, een dame van stand, had twee zeer schone dochters. Hij vroeg om er één van als gade en liet haar de keuze. De meisjes wilden hem geen van beïden; zij wezen elkaar naar de ander toe; zij konden zich werkelijk niet besluiten een man met een blauwe baard te trouwen. Nog meer afkeer wekte het feit dat hij reeds verschillende vrouwen had gehad, en niemand wist wat van hen geworden was.
Dit verhaal is voor Supporters
Je las de opening. De volledige vertelling — alle hoofdstukken, in vier talen — is er voor wie Heimweer steunt. Eénmalig, levenslang toegang tot alle premium-verhalen.
Word Supporter
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
