De Franse waldkat

Alle jaren gingen uit het Montafon vele mannen het buitenland in op werk. Zo beleefde in Frankrijk eens een Sankt Gallenkircher een merkwaardig geschiedenisje. Toen hij op een avond daar in de woonkamer zat, vroeg zijn hospes hem of hij geen heimwee had en wist te willen wat zijn vrouw deed. Zij kon het hem allemaal precies zeggen, indien hij dat wilde.

Dat wilde hij natuurlijk graag weten. Zo ging zij naar buiten, doch keerde na een korte poos al weer binnen en vertelde hem dat zijn naasten aan het avondeten zaten, hoe zij allen na elkaar aan tafel zaten, wat zij aten, en dat de moeder net het kleine kind moes had gegeven en ook haar — de vertelster — een lepel vol. Daar kon de man zich niet genoeg over verwonderen.

Toen hij in de herfst weer thuiskwam, vroeg hij zijn vrouw wie ooit eens bij hen was komen eten en wie zij een lepel moes had aangeboden. Daar zei zij dat niemand bij hen was geweest. Slechts één keer had een grote zwarte kat met afschuwelijke glas-ogen door het venster naar binnen gekeken. Zij had gemeend dat het een uitgehongerde waldkat was en had haar een lepel van het kindermoes gegeven, waarna het dier weer was vertrokken.

De man begreep meteen wie deze kat was geweest: zijn Franse hospes had de gedaante van een waldkat aangenomen, was in één nachtelijk vlucht over de Alpen tot in Sankt Gallenkirch gevlogen, had op het venster van zijn huis gekeken om alles te zien, en was teruggekeerd. Sindsdien hield de man zich verre van Franse vrouwen op zijn werkreizen, want zij waren niet allen mensen.