De Morgans van Ouessant
Op de kliffen van Ouessant, aan de uiterste westpunt van Bretagne, leven de Morgans — Bretons Morganed — half-mens, half-vis. Ook sirenen of zeevrouwen genoemd. Zij ontvoeren mooie matrozen naar hun amberen paleizen onder de Atlantische Oceaan.
1 De matroos Yannick
In 1788 viel de jonge matroos Yannick Queféléc — tweeentwintig, beroemd om zijn schoonheid op Ouessant — in zee tijdens de Allerheiligen-storm. Zijn maten dachten dat hij verdronken was. Zij brachten zijn schoenen en kruis aan zijn weduwe Marie-Anne. Marie-Anne, twintig, zwanger, weigerde te geloven. Twaalf jaar lang ging zij elke zondag naar de Stiff-klif om naar zee te kijken. Na twaalf jaar, een avond, hoorde zij zingen. Het was Yannick. Hij zei: «Ik ben bij de Morgans. Zij houden mij in leven. Maar ik kan slechts één nacht per jaar bovenkomen, Allerheiligennacht, en alleen als jij nooit een ander hebt liefgehad.» Marie-Anne had nooit een ander liefgehad.
2 De twaalf nachten
Van 1800 tot 1812, elke Allerheiligennacht, kwam Yannick boven. Hij bleef tot de haan kraaide. Marie-Anne vertelde hem het Ouessant-jaar; hij vertelde haar de amberen paleizen, de koraaltuinen, de Morgan-kinderen die het Bretons leerden uit zijn mond. In 1812 zei hij: «Dit is de laatste. Ik heb de Morgans beloofd te blijven. Onze zoon die jij droeg toen ik verdronk is nu matroos, ik zag hem gisteren op zijn boot. Hij lijkt op mij. Dat volstaat me.» Marie-Anne huilde niet. Zij zei: «Ga. Ik ben oud voor de volgende Allerheiligen en ik wil niet dat je mij oud ziet.» Yannick daalde in zee. Marie-Anne stierf in 1838 op haar achtenvijftigste. Zij is begraven te Lampaul-Ouessant. Op haar graf: «Marie-Anne Queféléc, die één man liefhad en hem geduldig afwachtte.»
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
