De Wichtelcher van het Merschdal

Aan de voet van een rots bij Schoenfels, op de plek die op Wichtelcheslee heet, ligt de tamelijk nauwe, inmiddels dichtgevallen ingang van hun woning. Die trekt zich diep de berg in, vormt een doolhof van gangen en zou aan de andere kant van de berg bij Reckange uitkomen.

Daar bij Reckange verheft zich de zogenaamde Wichtelchesfels met het Wichtelchesgat, waardoor men in een holle gang komt. Menig vermetele kerel heeft die al een heel eind gevolgd zonder het einde te bereiken. Eens was er een die met twee pond kaarsvet naar binnen was gedrongen, maar het verging hem als de anderen.

In het dal hadden de aardmannetjes een put gegraven, de Wichtelchespötz, zo diep dat niemand wist hoe diep. Drie dagen lang hadden de omliggende gemeenten er vroeger stenen in laten rijden, zonder hem te kunnen vullen.

Die plek heet in de Hals, een nauwe kloof, en daar zou vroeger een dorp hebben gestaan. Oude mensen hebben er nog steenhopen en grafmonumenten gezien.

Oude vrouwen beweerden de wichtelmannetjes nog uit de Wichtelchesfels te hebben zien afkomen. Zij waren een tot anderhalve voet hoog en droegen aan dwarsstokken over hun schouders emmers. Daarmee gingen zij naar de Eisch om water te halen. Niemand deden zij iets aan.

Omdat men hen begon na te speuren, kwamen zij nog enkel ’s nachts uit hun behuizing tevoorschijn, om brave, vrome en ordelievende mensen bij hun werk te helpen. Aan de kwaden brachten zij schade toe waar zij maar konden, en zij namen hun koren van het veld.

Deze wichtelmannetjes, zeggen de mensen, waren slim, handig, werkzaam en gedienstig jegens goede mensen. Zij ontvluchtten de menselijke woningen en leefden gezellig onder elkaar.

Dat is een merkwaardig portret. Geen spook en geen straf, maar een tweede volk dat naast het eerste leefde, dat zijn eigen water haalde, dat oordeelde over wie het hielp en wie het bestal, en dat zich terugtrok zodra men het ging bekijken.