De knecht die elke nacht bezoek kreeg

Na veel vragen en aandringen van zijn heer bekende de knecht wat er aan de hand was. Elke nacht, tussen elf en twaalf uur, verschenen er twee oude, lelijke vrouwen aan zijn bed. Zij spraken voortdurend op hem in dat hij dit huis moest verlaten en met hen mee moest gaan.

De meester wees hem daarop een andere slaapkamer toe. Ook daar lieten de vrouwen niet van hem af. Toen een derde. En ten slotte elke avond een andere. Het hielp niets. Nergens was de knecht veilig voor die afschuwelijke rustverstoorsters, en hoe langer het duurde, hoe verlokkelijker zij spraken.

Toen zij eindelijk inzagen dat hij met woorden niet te bewegen was om mee te gaan, brachten zij hem op een avond een kruik brandewijn en enkele pannenkoeken mee, en boden hem die aan.

De knecht sloeg het aanbod hardnekkig af. De volgende morgen ging hij naar de pastoor om zijn nood te klagen en hulp te vragen. Hij liet hem meteen zien wat de heksen bij zijn bed hadden laten staan.

De pastoor wierp een stuk van de pannenkoek voor een van zijn kippen. Het dier stierf kort daarna onder de pijnlijkste stuiptrekkingen. De pannenkoek was vergiftigd.

Daarop verbrandde de pastoor de brandewijn en de pannenkoeken. En hij gaf de jongen een raad die de hele zaak in één zin omkeerde: neem een rozenkrans mee naar bed, en als de twee oude vrouwen terugkomen, nodig hen dan uit om samen met jou de rozenkrans te bidden, en zeg dat je hen daarna zult volgen.

De oude vrouwen kwamen niet meer terug. En de jongen werd weer vrolijk en opgewekt als voorheen.

Het slot is scherper dan het lijkt. De pastoor verjaagt de heksen niet met een banvloek of met wijwater. Hij laat de knecht hun eigen voorstel aannemen, op één voorwaarde die zij onmogelijk kunnen inwilligen. Wie mee wil nemen, moet eerst meebidden. Daarmee is de zaak beslist zonder dat er iemand aan te pas komt met macht.