Klopptreinchen, de hommel van Manternach

Toen zij eens tegen de middag kaantjes stond te bakken, zei zij: wacht, ik moet nog een grapje uithalen. En zij ging weg.

Rond dat uur waren er mensen aan het ploegen op de plek die in der Fels heet. Plotseling kwam er een dikke hommel, die lang om de paarden heen zwermde en ze ten slotte samen met de ploeg de hoge rotsen af smeet. Dat had Klopptreinchen gedaan, in de gedaante van een hommel.

Toen zij een andere keer, weer in de gedaante van een insect, de paarden aan een ploeg de afgrond in wilde werpen, moest zij onverrichter zake terugwijken. Aan die ploeg zat namelijk een kruisje van gewijd was.

Klopptreinchen kon ook koeien leegmelken, zelfs als die ver weg stonden. Van die kunsten hoorde de vrijheer van de heerlijkheid. Hij liet de heks komen en eiste dat zij een grap zou uithalen.

Toen nam zij twee kleine stokjes, bevestigde die aan de schoorsteen, streek er met haar vingers langs op en neer, en melkte zo melk. Na een poosje kwam de koeherder aangelopen en zei: heer, uw beste koe is buiten omgevallen.

Daarop liet de vrijheer een brandstapel oprichten, de heks erop zetten en hem aansteken. Toen de vlammen dichtbij kwamen riep zij: van mijn leven is het mij nog niet zo heet om het lijf geweest als nu. Zo werd Klopptreinchen verbrand.

Vijftig jaar later wilden mensen een huis bouwen op de plek waar het heksenhuisje had gestaan. Uit angst voor die beruchte plek zagen zij van hun plan af. Dat laatste zinnetje zegt meer over de streek dan alles wat eraan voorafgaat: de vrouw was al twee generaties dood en de grond gold nog steeds als besmet.