De Stolzemberg, elke vooravond opnieuw

In het bos van Grevenmacher, op de plek die Stolzemberg wordt genoemd, gaat op alle vooravonden van een kerkelijk hoogfeest het volgende spook om.

Tegen middernacht verschijnt op de weg aan de voet van de berg, in ouderwetse dracht, een jachtknecht, die nu eens luisterend stilstaat, dan weer als in gedachten verzonken langzaam voortschrijdt.

Dan sluipt geheimzinnig een jong meisje naar de jager toe, en beiden vallen elkaar in de armen.

Van de top van de berg schalt nu een hoorn. Bevend vluchten de liefenden in het bos, midden in een van alle kanten opkomend verschrikkelijk lawaai, waarin men echter duidelijk hulpgeroep en het jammergeschreeuw van stervenden verneemt.

Zo raast het voort, tot bij het eerste hanengekraai van de Buchholzer Hof alles verstomt.

Eens stond op de Stolzemberg de burcht van een machtig graaf. Zijn enige kind, een liefelijke dochter, voelde een onoverwinnelijke neiging tot een knappe jachtknecht van lage stand, en ze bezocht hem bij nacht in het bos.

Dit werd de graaf overgebracht op een ogenblik dat er juist weer een ontmoeting aan de gang was.

Woedend stortte de trotse heer zich met zijn gevolg op de liefenden. Hij bereikte hen weldra en stootte in blinde drift de jachtknecht en ook zijn dochter zijn eigen zwaard in het hart.

Maar amper waren beiden als lijken aan de voeten van de graaf neergezonken, of hij voelde al de bitterste spijt. Zijn gewetens liet hem echter geen rust meer. Hij sloot zich bij een kruistocht aan en kwam nooit terug.

Tot boetedoening voor deze dubbele moord moet nu tot de jongste dag de aan de boze vervallen geest van de graaf die roekeloze daad aan de voet van de slotberg periodiek overdoen, de berg die het volk sinds die tijd de Stolzemberg noemt.