Het Felsefrächen tussen Machtum en Grevenmacher

In de hoge rotsen die tussen Machtum en Grevenmacher de wijngaarden begrenzen, hield zich tweehonderd jaar geleden een vrouw op, volgens sommigen drie vrouwen, die onder de naam Felsefrächen bekend was.

Tijdens de nacht was ze meestal op de bergen. Bij dag zag men haar zelden, en dan enkel op het etensuur, wanneer ze, zonder te spreken, bij de arbeiders en de wijnbouwers kwam.

In de Felserrotsen bevinden zich op korte afstand van elkaar twee spleten, waarvan de ene zo groot is dat men er bijna rechtop door de rots in kan gaan. Daar zou het vrouwtje altijd door de ene naar binnen en door de andere naar buiten zijn gegaan, zonder dat iemand het waagde haar te volgen en naar haar ondergrondse woning te zoeken.

Haar hoofdbezigheid moet spinnen geweest zijn. De enige klanken die men van haar hoorde waren elke nacht rond het geesteruur een luid zingen en schreeuwen.

Ze bereidde allerlei heilzame dranken voor ziek vee, en ze was door de inwoners van de omliggende dorpen meer geliefd dan gevreesd.

Eens stuurde een vrouw haar zoon naar het Felsefrächen om een drank te vragen voor haar zieke koe. Zij lokte de jongen, die haar beviel, in haar ondergrondse woning en liet hem niet meer gaan.

De jongen kon het daar niet bevallen. Tweemaal probeerde hij tijdens haar afwezigheid te ontkomen, maar tevergeefs. Bij een derde vluchtpoging kwam de raadselachtige vrouw in woede, viel de jongen aan en bracht hem om het leven.

Toen de daad bekend werd, greep men het Felsefrächen en verbrandde haar op een brandstapel.

Naderhand moet ze nog vaker gezien zijn, vooral door vrouwen die vroeg in de morgen naar de Moezel gingen om hun was te doen.