De reus die de Hondsrug trok

In de oertijd, toen reuzen nog over het lege land liepen, trok er een door Drenthe met een geweldige last: een berg aarde, een dood beest, of iets anders zo zwaar dat hij het niet dragen maar enkel slepen kon. Achter zich aan trok hij die vracht over de vlakte, mijl na mijl, en waar hij ging, drukte en schoof de grond zich op tot een lange rug. Recht en vasthoudend liep zijn spoor door het land, want een reus wijkt niet af van zijn weg.

Waar de reus ten slotte heen ging, weet niemand, maar zijn spoor bleef liggen: de Hondsrug, de langgerekte hoogte die hij door het vlakke Drenthe had getrokken. Op die droge rug, veilig boven het natte veen, bouwden de mensen later hun dorpen, en zo dankt half Drenthe zijn hoge grond aan een reus die er iets zwaars overheen zeulde. De geleerden mogen van ijs en gletsjers spreken; wie over de Hondsrug rijdt en de dorpen als kralen ziet liggen, hoort in de oude verhalen nog de voetstap van de reus die deze weg door het land trok.