Huttenkloas

Klaas was zesendertig in 1834 toen hij de hut bouwde van wrakhout en zoden. Hij had voor die tijd in Enschede gewoond als smid (twintig jaar), was toen na een familie-tragedie (broer doodgeslagen in een dronkemansvecht) naar de bossen vertrokken. Zijn hut stond aan een oud bospad. Voorbijgangers (jagers, houthakkers, soms reizigers tussen Enschede en Münster) kwamen langs.

Klaas vroeg aan iedere voorbijganger één vraag: «Wat zou je vandaag doen als je één broer hebt verloren door iets dat je had kunnen voorkomen?» Voorbijgangers waren verbijsterd, soms boos, soms huilden zij, soms gaven zij antwoord. Klaas luisterde altijd. Hij hield over 45 jaar één notitieboekje bij van antwoorden — vermoedelijk 1.200 verschillende antwoorden van even veel voorbijgangers. Op zijn dood (1879, eenenachtig) gaf hij het notitieboekje aan de pastoor van De Lutte. De pastoor las het en zei: «Klaas, hier in dit boekje is meer wijsheid over schuld en vergeving dan in alle theologie van Münster.» Het notitieboekje ligt in 2026 nog in het Lutterse parochiearchief, met de inscriptie: «Klaas Heeswijck — Huttenkloas — 1834-1879 — vroeg 1.200 mensen wat zij niet aan zichzelf vroegen.»