Van een opgeverfde haan

Geert verfde de haan in één nacht met dure goudgele verf uit Groningen-stad. De volgende ochtend kraaide hij zoals altijd. De Sappemeerse buren kwamen kijken, lachen, fotograferen (met camera obscura). Geert kreeg complimenten. Op de derde dag pikte de haan Geert in zijn handpalm tot bloedens toe en vluchtte naar het bos.

De haan, nog steeds geel, ging in het bos staan. Daar paste hij toevallig precies in een legende: een «gouden haan» was volgens een 17e-eeuwse Hoogezandse profetie de aankondiging van één goede oogst. Vier dorpen in de buurt zagen de haan, deelden de profetie. De zomer was inderdaad goed. Geert kreeg geen krediet voor de oogst — want hij had verfd, dus opzettelijk — maar wel voor de haan, die niet meer terugkwam. Geert verfde de volgende jaren niets meer. De Hoogezandse spreuk: «Een opgeverfde haan kraait altijd voor iemand anders.»