Het witte eiland

Het witte zand heeft schelpen, kleine stenen, gebleekt drijfhout, en — soms — voorwerpen die aanspoelden van scheepswrakken eeuwen terug: knopen, kralen, glas-scherven, kleine tinnen voorwerpen. De wadloper kiest één voorwerp. De zandplaat «weet» volgens de traditie wat voor de bezoeker het juiste is — maar de wadloper moet zelf kiezen. Wie tien voorwerpen meeneemt loopt de rest van zijn leven op zandplatten in de Wad maar nooit meer terug naar vaste grond. Wie nul meeneemt loopt rustig naar Schiermonnikoog terug.

In 1947 kwam wadloper Aaltje Smid uit Lauwersoog op het Witte Eiland tijdens dood-tij van 14 september. Zij koos één tinnen knoop, ongeveer 17e-eeuws. Zij liep terug naar Schiermonnikoog. De volgende dood-tij, 1954, ging zij niet meer. In 1961 ook niet. In 1968 ook niet. Zij hield de knoop tot haar dood in 2003 op haar zesennegentigste. Bij haar overlijden zei zij tegen haar dochter: «De knoop is van Eli Veninga, scheepskapitein vergaan in 1689 bij de Borkumer Riff. Ik heb hem in vredestijd gehouden voor zijn vrouw die hem nooit terug zag — ook al heb ik haar nooit ontmoet. Begraaf hem met mij of geef hem aan de zee.» De dochter gaf de knoop aan de zee bij Lauwersoog op de dag van de begrafenis.