De griffioen van Szczecin

Waar de Oder breed wordt voor ze de zee zoekt, rezen ooit steile oevers op boven het water. Hoog op de rotsen, buiten bereik van mens en dier, had een griffioen zijn nest gebouwd: een wezen met de kop en de vleugels van een adelaar en het lijf van een leeuw, met veren zo rood als gloeiend ijzer.

De vissers van de nederzetting beneden vreesden hem eerst. Ze zagen zijn schaduw over hun boten glijden en trokken hun netten haastig binnen. Maar de griffioen deed hun niets. Hij joeg op de wolven en de rovers die uit de bossen kwamen, en hield het roofgespuis weg van de huizen aan de rivier.

Er kwam een jaar van honger. Vreemde krijgers zeilden de Oder op, brandden de dorpen langs de oever plat en trokken op naar de nederzetting. De mannen grepen wat ze hadden, maar tegen zoveel gewapenden konden ze niet op.

Toen dook de griffioen uit de wolken. Met een schreeuw die over het water rolde stortte hij zich op de indringers, sloeg hun schepen aan splinters en dreef de overlevenden terug naar zee. Bij het vallen van de avond streek hij neer op de rots, en voor het eerst kwamen de mensen naar boven om hem te danken.

Vanaf die dag was de griffioen geen schrikbeeld meer maar een bondgenoot. De nederzetting groeide uit tot Szczecin, en de hertogen die er heersten namen de rode roofvogel-leeuw op in hun wapen. Zij noemden zich naar hem: het huis van de Greifen, de griffioenen.

Toen de griffioen op een dag niet meer terugkeerde naar zijn rots, treurde niemand echt. Ze wisten dat hij niet weg was, maar overgegaan in het schild van de stad. Nog altijd staat hij daar, rood en waakzaam, met opgeheven klauw boven de Oder die hem ooit hierheen bracht.