Het carnaval van Binche

In de vroege ochtend van Vastenavond worden de Gilles aangekleed door hun familie. Het ritueel duurt uren. Het kostuum bestaat uit meer dan twintig lagen: een linnen hemd, een gewatteerd wambuis, een rok met bellen, en het beroemde geborduurde bovenstuk met leeuwen, kronen en wapenschilden.

Om het middel worden rijen bellen bevestigd — tientallen koperen bellen die bij elke stap rinkelen. De Gille krijgt zijn wassen masker opgezet en vertrekt dansend het huis uit, vergezeld van trommelslagers. De straat vult zich met het geluid van bellen en trommels.

Het wassen masker is het hart van de traditie. Het toont een gestileerd gezicht met groene brillenglazen, een snor en een brede grijns. Het wordt uitsluitend in de ochtend gedragen. De Gille danst met kleine, ritmische passen, zijn voeten amper de grond verlatend, de bellen rinkelend bij elke beweging.

Na de middag verdwijnt het masker en verschijnt de struisvogelverentooi — een enorme hoed van wit, rood en geel die de Gille meer dan een meter groter maakt. Nu gooit hij sinaasappels naar het publiek, bloedsinaasappels als symbool van geluk en vruchtbaarheid.

In 2003 erkende UNESCO het carnaval van Binche als Meesterwerk van het Mondeling en Immaterieel Erfgoed van de Mensheid. Het was een van de eerste tradities ter wereld die deze erkenning kreeg.

Maar voor de inwoners van Binche was het carnaval altijd al meer dan folklore. Het is een jaarlijks ritueel dat families samenbrengt, generaties verbindt en de identiteit van de stad bevestigt. Gille worden is een eer die van vader op zoon wordt doorgegeven — een belofte om de traditie levend te houden, bel na bel, dans na dans.