De Dansende Heksen van Halle

Op een verloren maandag — die eerste maandag na Driekoningen wanneer Christus door de drie koningen werd aanbeden — trok een jonge violist door de straten van Halle op zoek naar werk. Hij was een begaafde musicus, maar arm, zeer arm. Met zijn viool onder zijn arm liep hij van café naar café, hopend dat iemand hem zou willen inhuren voor wat muntgeld.

De dag was lang en de voeten van de man deden zeer. In zijn wanhoop trad hij een willekeurige herberg binnen — een duister etablissement waar dronkaards hun tijd verdreven en het bier in rivieren vloeiden. Hier speelde hij hele uren, zijn vingers dansend over de snaren van zijn instrument, terwijl de gasten min of meer aandacht aan hem schonken. Maar toen de avond viel, verliet hij dit deprimerende oord en begon naar het volgende café te wandelen.

Terwijl hij door een smal steegje liep, zag hij iets wat zijn hart deed stilstaan: een wagen, getrokken door paarden waarvan de ogen vuur leken te spuwen, reed voorbij. En in die wagen zaten vrouwen — prachtige vrouwen met lange haren die waaierden in een wind die niet bestond. Zij dansten en zongen in de wagen, hun lichamen wiegend met een ritme dat niet van deze wereld leek.

De vrouwen in de wagen zagen de muzikant en hun gezichten lichtten op. “Speel maar, o Jantje, speel maar!” riepen zij in koor, hun stemmen als hetgeluid van belletjes in de wind. De muzikant — alsof hij aan draden werd getrokken — begon onweerstaanbaar te spelen. Zijn vingers bewogen van zich zelf, zonder dat hij erover kon nadenken. De muziek die uit zijn viool stroomde, was de mooiste en meest verleidelijke muziek die hij ooit had voortgebracht.

De paarden in de wagen gingen sneller, en de dansende vrouwen reten sneller voorbij, steeds en steeds weer. De muzikant liep achter hen aan, zijn viool steeds harder klinkend, totdat het zweet van zijn gezicht rolde. Hij kon niet stoppen. Het enige wat hij wilde, was blijven spelen, steeds maar doorgaan met spelen, voor altijd spelen.

De vrouwen grepen naar de zijkanten van de wagen en grepen uitnodigend naar hem. “Kom bij ons,” zongen zij. “Kom dansen met ons in de nacht. Kom en speel je viool terwijl wij eeuwig dansen, eeuwig rond in kringen draaiend, eeuwig wiegend op de maat van jouw muziek.” De muzikant voelde hoe zijn been begon mee te springen, hoe zijn entire lichaam wilde volgen in de betoverde dansen.

Maar dan — net op het moment dat hij wilde inspringen, net toen zijn hand de zijkant van de wagen wilde grijpen — riep hij uit wanhoop: “Och, Jezus!” Het moment dat hij het heilige woord uitsprak, gebeurde er iets ongelooflijks.

In een fractie van een seconde verdween alles. De wagen, de paarden, de dansende vrouwen — allemaal vlogen ze uiteen als rook in de wind. Er bleef niets over behalve een enkele kasseisteen die in de hand van de muzikant viel. De muzikant stond alleen op de straat, zijn viool nog steeds in zijn handen, maar nu geen geluid meer voortbrengend.

Zijn lichaam was uitgeput. Zijn handen trilden van vermoeidheid. Het duurde minuten voordat hij besefte wat er was gebeurd — dat hij op de rand van het verderf was geweest, op het punt om zich voor altijd aan de heksen te wijden. Hij keek naar de kasseisteen in zijn hand en besefte dat dit het enige bewijs was dat het niet slechts een droom was geweest.

De volgende dag vertelde hij zijn verhaal aan iedereen in de stad. Veel mensen lachten hem uit, zeiden dat hij te veel wijn had gedronken. Maar anderen — de ouderen, de wijzen — wisten beter. Zij wisten dat de verloren maandag een gevaarlijke nacht was, wanneer het sluier tussen de werelden dunner werd. Zij wisten dat muzikanten en kunstenaars het gevaarlijkste risico liepen, want hun talent kon door bovennatuurlijke wezens worden gebruikt.

De muzikant hing zijn viool aan de muur en speelde nooit meer in openbare gelegenheden. Hij leerde dat sommige dansen niet door sterveling kunnen volgen worden, en dat sommige noten beter ongespeeld blijven. Maar hij bewaarde die kasseisteen al zijn leven lang, als herinnering aan de nacht waarop een enkel woord hem van eeuwige verdoemenheid had gered.