De geest in de Maten

Het begon op een avond in de late herfst. Een boer die terugkeerde van de markt in Hasselt nam de kortere weg door de Maten, langs de vijvers en het rietveld. Halverwege hoorde hij voetstappen achter zich — maar telkens als hij omkeek, was er niemand. De voetstappen kwamen dichterbij, werden luider, en toen voelde hij een koude hand op zijn schouder.

De boer rende naar huis en vertelde zijn vrouw wat er was gebeurd. Zij schudde haar hoofd en zei dat hij niet de eerste was. Al wekenlang klaagden de mensen in de buurt over vreemde dingen in de Maten: deuren die ’s nachts openvlogen, het geluid van ketting die over de grond sleepte, en een gedaante — vaag en wit — die gezien werd bij de grote doornstruik aan het einde van het pad.

De bewoners riepen de pastoor van Hasselt erbij, een oude man die al meer had meegemaakt dan hij ooit vertelde. Hij luisterde naar de getuigenissen, knikte langzaam en zei dat het een geest was — iemand die geen rust kon vinden, misschien door een onvervulde belofte of een onbeleden zonde.

Die nacht ging de pastoor alleen naar de Maten, gewapend met niets dan zijn brevier en een kruisje van ijzer. Bij de doornstruik bleef hij staan en begon te bidden. De lucht werd ijskoud, het water in de vijvers begon te borrelen en de struik trilde alsof een onzichtbare hand eraan schudde. Toen sprak de pastoor de formule uit die al eeuwenlang werd gebruikt om rusteloze geesten te binden — woorden die niemand kende behalve de geestelijkheid.

Er klonk een geluid als van brekend ijs, en toen was het stil. De struik stond roerloos. Het water lag weer vlak. De pastoor veegde het zweet van zijn voorhoofd, sloeg een kruis en liep terug naar het dorp.

Vanaf die nacht werd de geest niet meer gezien op de paden of bij de huizen. Maar de doornstruik aan het einde van het pad groeide nooit meer. Hij bleef staan, jaar na jaar, kaal en grijs, als een skelet tegen de hemel. En wie er voorbijkwam, zwoer dat hij soms — bij volle maan of op Allerzielen — een zacht gekreun hoorde vanuit de wortels, als van iemand die droomde in een slaap waaruit hij niet kon ontwaken.