De heksenvlucht naar Aken

Een man uit Mopertingen had zich al lange tijd af te vragen waar zijn vrouw en dochter ’s avonds naar toe gingen. Ze zeiden dat ze de buren gingen bezoeken, maar ze keerden steeds heel laat terug, en hun kleren waren vies en gescheurd. De man werd achterdochtig. Op een avond deed hij alsof hij na het eten veel bier had gedronken en liet zich als een steen tegen de tafel aan slapen vallen. Hij loerde voorzichtig door zijn wimpers.

Toen zijn vrouw de keuken binnenkwam, leek ze nerveus. Ze hield twee gekookte eieren in haar hand – nog warm. Zonder waarschuwing legde ze ze beide in de warme hand van haar man. De hitte was verschroeiend, maar de man hield roerloos vol. «Goed, hij slaapt echt,» mompelde ze. Vervolgens haalde ze een klein potje uit haar zak en smeerde zich en haar dochter in met een dikke, ranzige zalf. «Over heggen en hagen, tot in de wijnkelder van Aken,» prevelden ze en poof – in een wolk van rook verdwenen ze. De man sprong overeind, pakte hetzelfde potje en smeerde zich haastig in. Met dezelfde woorden sprak hij de toverspreuk uit en voelde hoe zijn lichaam zich verhief.

Even later bevond de man zich in een donkere wijnkelder onder het kasteel van Aken. Daar zaten heksen uit heel het land, dansend en feestend rond een trommel en viool. Toen zijn vrouw en dochter hem zagen, slaakten ze kreten van ontzetting. De man was door de luchtreizen zwaar gewond geworden – zijn lichaam was bezeerd en verscheurd, zijn hemd was aan flarden. «Een man! Een man in ons heksennest!» schreeuwde het publiek. In hun paniek lieten zijn vrouw en dochter hun trommel en viool vallen en vluchtten terug naar huis. De man, voet voor voet, liep de lange weg van Aken naar Mopertingen terug. Hij zou nooit meer naar heksen vliegen.