De legenda van de jeneverbes

Generaties gelden werd een jonge bruid op die rotsachtige helling vermoord door reizigers die naar geld zochten. Haar naam was vergeten, maar haar verhaal niet. Ze was onderweg naar een klooster in Hoei voor haar huwelijksceremonie toen rovers haar van de weg trokken. Ze weerstand zich heldhaftig, maar was uiteindelijk overwonnen. Haar lichaam werd onder stenen begraven en haar geest leek aan dat plaats gebonden te zijn.

Maanden later, op dezelfde dag als haar dood, bloeiden de jeneverbesstruik vol witte bloemen, hoewel het midden in de winter was. Dorpelingen die voorbijkwamen, stopten stil en staarden naar het witte wonder op de grijze rots. Ze voelden zich vreemd gerustgesteld door het schouwspel, alsof het dode meisje nog steeds probeerde hun iets te zeggen.

De kruidekunstenaars van Theux verzamelden de bessen van de jeneverbesstruik en ontdekten dat zij ongewone krachten bezaten. Toen ze tees van de bessen brouwden voor zieke mensen, genazen ze sneller dan met alle andere remedies. Wonden besmetten niet, koorts daalde sneller, en melk van zuigelingen werd sterker.

Een beroemde healer uit Verviers reisde naar Theux en bleef weken bij de jeneverbesstruik om de mysteries ervan te ontdekken. "Dit is geen gewone plant," zei hij tegen de dorpelingen. "Dit is een plant waarin de liefde van de dode woont. Zij beschermt jullie nog steeds, zelfs na de dood." De mensen brachten de heelzame kruiden voorzichtig in bronzen potten naar hun huizen.

Een rijke houthakker uit een nabijgelegen dorp hoorde van de jeneverbesstruik en zwoer dat hij haar zou vellen — de wortels waren immers waardevol, en de stam kon geld opbrengen. Hij sleepte zijn bijl naar de rotsachtige helling en lachte om de waarschuwingen van de dorpelingen van Theux.

Bij zijn eerste slag ontmoette zijn bijl weerstand, alsof de plant van ijzer was. Vuurvonken sprongen uit elkaar. Bij zijn tweede slag spleet de bijl in twee delen en de helft vloog naar zijn hart. Hij viel neer, bloedend en schreeuwend van pijn. De dorpelingen haastten zich naar hem toe maar konden niets doen. Hij stierf drie dagen later van infectie, zijn naam vervloekt voorgoed.

De jeneverbesstruik staat nog steeds op die helling boven Theux, ongebroken en oud. Elk jaar op de dag van haar dood bloeit zij uit in wit, en niemand heeft ooit meer geprobeerd haar kwaad aan te doen. Reizigers die ziek zijn en voorbijkomen, eten een handvol bessen en vinden hun herstel.