De grote watergeest van de Sauer

Een ontzaglijk grote watergeest houdt overdag verblijf in het Spelzbusch bij Echternach. Daar ziet niemand hem. Hij blijft tussen de bomen tot de dag voorbij is.

Pas bij het invallen van de nacht verlaat hij het bos en duikt in de Sauer.

Deze reuzengestalte gaat in een lang golvend wit gewaad. Zij wordt door de vissers gevreesd, en om een heel praktische reden. Wanneer zij zich in het water stort, verbrijzelt de wucht van die val de lichte schuitjes die in de buurt liggen.

Er wordt niet verteld dat hij iemand naar beneden trekt, zoals de pépé Crochet in de Ardennen dat doet, of dat hij zingt om vissers te lokken. Hij doet niets tegen mensen. Hij is enkel te zwaar voor het water waarin hij springt.

Daarin schuilt de praktische kern van het verhaal. Een houten schuitje dat ’s nachts aan de oever ligt, kan door een plotse golf tegen de stenen worden geslagen of volstromen. Wie ’s morgens zijn boot stuk terugvindt, heeft een verklaring nodig, en die verklaring kwam uit het bos aan de overkant.

Zo hoort deze geest tot dezelfde familie als de Duitse Nix en de Vlaamse waterman: wezens die bestaan omdat water met mensen doet wat mensen niet kunnen voorspellen. De grote van Echternach is de vreedzaamste van het gezelschap. Hij wil niets. Hij is alleen groot, en hij springt.