Het Schmelzmannetje en de veerman

Meer dan eens werd iemand die daar voorbijkwam door het Schmelzmannetje stevig met roeden afgeranseld, zonder dat hij de geest ooit te zien kreeg. Dat is het eerste wat opvalt aan dit spook: het is volstrekt onzichtbaar en tegelijk volkomen lichamelijk.

Wie klappen krijgt van iets dat er niet is, heeft geen verhaal nodig om bang te zijn. Het verhaal komt pas daarna, om uit te leggen wat er gebeurd is.

Eens, diep in de nacht, klonk van de Schmelz het bekende hol over van een reiziger. De veerman, die aan de andere oever van de Sauer woonde, maakte snel zijn boot los om de reiziger op te halen.

Hoe verbaasd was hij toen hij aan de overkant aankwam en daar geen mens aantrof. In de mening dat hij zich vergist had, stapte hij weer in zijn boot en roeide naar de andere oever. Nauwelijks was hij daar uitgestapt of hij hoorde opnieuw een hol over overwaaien.

De man dacht dat er toch iemand kon zijn en voer weer terug. Maar zodra hij de overkant had betreden, regende het klappen op hem neer, zo hard dat horen en zien hem bijna vergingen.

Hij had nu niets dringenders te doen dan zich in zijn boot te werpen, want hij wist inmiddels met wie hij te maken had, en met beurse leden kwam hij aan de andere oever aan.

Meteen daarop hoorde hij in de nabije bergen een hees lachen, alsof iemand zich vrolijk over hem maakte. En toen was alles voorbij. Het was het Schmelzmannetje dat de man zo had beetgenomen. Geen moraal, geen straf, geen verlossing: alleen een geest die een veerman twee keer voor niets liet varen en hem daarna aframmelde omdat hij het derde keer weer deed.