De jonkvrouw van de Johannisberg

Aan deze berg hangt de wijd en zijd bekende sage van een verwenste jonkvrouw, die de laatste spruit van het riddergeslacht van de Johannisberg zou zijn geweest. Het was Elisabeth van Hunolstein.

Zoals het volk vertelt, werd zij uitgehuwelijkt aan een heer van Wendel uit Reims, en daarom is zij ook vrij algemeen bekend onder de naam Frau von Wendel. Zij verliet het slot van haar vaderen om haar man naar Frankrijk te volgen. Uit dat huwelijk kwam een zoontje voort, maar gelukkig was het niet.

De edelvrouw moest voor haar man vluchten en keerde terug naar de burcht van haar geboorte op de Johannisberg. Van toen af leefde zij daar in strenge, bijna kloosterlijke afzondering. Geen enkele bewoner van de omliggende dorpen kreeg in die tijd de eer met haar in nadere aanraking te komen.

Het volk leerde niets van haar kennen dan haar lijden en haar weldaden, en in hun ogen stond zij daar als een hoger, heilig wezen. Door haar man verlaten en verstoten was het haar enige troost de nood van de ongelukkigen te lenigen en te zorgen voor het heiligdom van Sint-Jan vlak bij de burcht, dat onder haar hoede tot grote bloei kwam.

Verborgen als zij altijd had geleefd, stierf zij ook. Zij werd boven op de top van de berg begraven in de grafkelder van haar voorouders. Nog altijd wijst men haar graf aan, aan de achterste buitenhoek van de bergkerk, aan de kant van het Scherrdal.

Zij lag al enkele dagen begraven toen de mensen het bericht van haar dood pas vernamen. Het volk was ontroostbaar en wilde het niet geloven. En omdat niemand de zwaarbeproefde vrouw van nabij had gekend, en omdat zij na een verborgen leven zo plotseling en geheimzinnig verdween, verbreidde zich al gauw de mening dat zij verwenst was. Nee, riep men uit, zij is niet gestorven, zij leeft nog.

Daarin zit de hele sage. Een vrouw die zo teruggetrokken leeft dat men haar dood niet opmerkt, wordt door datzelfde volk onsterfelijk verklaard. Niet uit bijgeloof, maar omdat het weigerde te aanvaarden dat zij weg was.