Het waswijfje van de Olkerbach

De gestalte was een grote, verheven jonkvrouw in verblindend witte gewaden. Het volk noemde haar het waswijfje van de Olkerbach. Nu eens waste zij sneeuwwit linnen in de poel onder de waterval, dan weer wandelde zij op en neer langs de rand van de beek of tussen het hazelaarstruikgewas, dat daar vroeger heel dicht stond.

Wie de plek kent, begrijpt waarom juist daar. Een kloof met een waterval maakt geluid dat van alles kan zijn, het water beweegt wit in het donker, en de struiken staan dicht genoeg om iemand te verbergen die er niet is.

Een vrouw uit Olk was eens op het feest van Maria-Hemelvaart, tijdens de vespers, naar de Olkerbach gegaan om hazelnoten te plukken. Toen zij bij de poel van de Scheeß kwam, verscheen haar plotseling aan de rechteroever van de beek een sneeuwwit geklede jonkvrouw, met een ketting van gouden en zilveren koralen om de hals.

Zij maakte de vrouw ernstige en bittere verwijten omdat zij het hoogfeest ontheiligde. Door angst en berouw gegrepen liep de vrouw op staande voet naar huis, de vespers in.

Slechter verging het op dezelfde plek een jongeman uit Kordel, die zich in Rosport als kleermaker had gevestigd. Hij was op Maria-Geboorte met vrienden en kennissen het Rechenberger bos in gegaan om noten te plukken. Onder het plukken raakte hij zijn gezelschap kwijt en kwam terecht in de hazelaars op de berghellingen van de Olkerbach.

Daar zag hij plotseling een grote, sneeuwwit geklede jonkvrouw van wonderbaarlijke schoonheid op en neer wandelen op een weide onder de poel, aan de rechteroever. Zij droeg een gouden kroon op het hoofd. Haar gewaden schitterden van goud en zilver, en er ging een wonderlijke, onbeschrijfelijke glans van haar uit. De jongeman vroeg haar of zij misschien verdwaald was.

Beide ontmoetingen vallen op een Mariafeest en beide gaan over mensen die op zo’n dag noten stonden te plukken in plaats van in de kerk te zitten. Dat is geen toeval. De jonkvrouw bij de waterval bewaakt niet het water maar de kalender.