De zilveren kogel van Vianden

Een man uit Vianden, D. genaamd, verstond de zwarte kunst. Hij kon zijn lichaam onzichtbaar maken en door alle, zelfs vastgesloten deuren, door het sleutelgat glippen.

Hij scheen het vooral op het wegnemen van zoetigheid gemunt te hebben. Want had men eetwaar in een kast of ergens anders gezet, dan vond men het niet meer terug wanneer men het wilde nemen. De kokkin, wanneer ze pannenkoeken bakte, viste hij die in een handomdraai weg, zonder dat ze wist wie ze genomen had of waar ze gebleven waren.

Bijzonder vaak zocht D. het klooster te verontrusten. Laat op de avond hoorde men daar gepolder, en vaak meende men dat er een zwaar lichaam de trappen af rolde. Ging men dan kijken wat het was, dan viel er niets te vinden.

Verschillende keren had men een schaduw aan de muur bemerkt en er ook naar geschoten, maar tevergeefs.

Toen nam de oude Mai, die bij het klooster woonde, een zilveren kogel en liet die door de kloosterprelaat wijden. Toen hij nu op een avond een schaduw aan de muur meende te zien, die zich naar de uurwerkkast bewoog, greep hij snel het geweer en vuurde op de kast.

Het schot treft, en o schrik, voor hem ligt D. in zijn bloed als lijk.

Men liet meteen zijn moeder en zijn vrouw roepen, en in de avond voerde men in stilte het lijk naar de Goosberg.

Toen men bijna boven was aangekomen, wilden de paarden niet meer verder. Ze waren van kop tot staart met zweet bedekt. De voerman, die uit Walsdorf was, verklaarde dat hij niet meer vooruit kwam.

De pater echter, die het lijk begeleidde, vroeg hem toch niet te blijven staan maar tot op de hoogte te rijden. De voerman wilde eerst weten wat hij geladen had, anders wilde hij zijn paarden niet opofferen.

Toen zei de pater: welnu, als u standvastig bent, kijk dan over mijn linkerschouder, en u zult uw vracht zien.

Wat de boer daar zag, moet verschrikkelijk geweest zijn. Want toen hij de volgende morgen thuiskwam, waren zijn anders donkerbruine haren wit als sneeuw.

Het lijk liet de pater boven op de berg begraven.