Beter de hoed dan het hoofd

Op de burcht van Vianden huisde eens een boze, doortrapte ridder, die met alle edelen van zijn buurt in onophoudelijke geschillen en veten leefde, en die voor geen middel terugschrok, zelfs niet voor moord, om zijn hebzuchtige of nietswaardige doelen te bereiken.

Door voorzichtig en behendig optreden had de heer van Burscheid als enige alle plannen van de Viandener tegen zijn persoon of zijn goederen weten te verijdelen, en daarmee had hij zich de haat van de wilde ridder op de hals gehaald.

Omdat geweld geen uitzicht op succes bood, besloot die laatste zijn toevlucht tot list te nemen.

Slechts door één schildknaap begeleid ging hij op bezoek naar Burscheid, en hij veinsde daar zulke vriendschappelijke en ridderlijke gevoelens dat hij de Burscheider, die zo een sluwheid niet vermoedde, de belofte van een tegenbezoek ontlokte. Dat gebeurde enige tijd daarna.

Een heerlijk feest had de valse vriend laten inrichten toen de heer van Burscheid als gast bij hem verscheen. Dapper zopen de ridders. Niet minder dapper de knapen, en in het gesprek dat die onder elkaar voerden, spraken ze over de roemvolle eigenschappen van hun gebieders.

Mijn heer, riep de knaap van Burscheid begeesterd, is de sterkste, de dapperste, de edelste van heel de christenheid.

Dat mag zo zijn, antwoordde een beschonken wapenknecht van Vianden, maar dat alles zal uw heer weinig meer baten, want deze nacht nog zal hij moeten sterven.

Weldra daarna verliet de knaap van de Burscheider onopgemerkt het flink aangeheide gezelschap, zadelde de rossen, sloop dan naar zijn heer en fluisterde hem in het oor: vlucht snel, er wachten u verraad en moord.

Zonder hoed, om geen opzien te baren, snelde de Burscheider met zijn trouwe gezel naar de stal. Beiden zwaaiden zich in het zadel, en in galop ging het de poort uit.

De burchtheer bemerkte de vluchtenden pas voor de ophaalbrug en riep de Burscheider toen spottend na: u vergeet uw hoed.

Beter de hoed verloren dan het hoofd, antwoordde die, en hij was gered.