De weerwolf van Vianden

Een man uit de Kerzenbach, in de optekening enkel Schr. genoemd, was in de zomer met een buurman van Vianden naar de stad Luxemburg gereisd en weer terug. Op de terugweg, bij Lintgen in de weiden van de Koningsbrill, zei Schr. dat hij graag wat wilde uitrusten. Zijn kameraad vond het goed.

Schr. strekte zich uit en dommelde in. Wat hem wekte was geen geluid van de weg maar een harde schreeuw. Zijn kameraad was weg. In de wei stond een wolf, die een jong paard had doodgebeten en het opat.

De schrik verlamde hem. Hij bleef liggen en keek. Even later schudde de wolf zich uit, maakte een gordel van zijn lijf los, en was weer mens. Het was zijn kameraad.

Schr. bleef roerloos en deed alsof hij sliep. De ander kwam terug, deed alsof hij net wakker werd, schudde hem heen en weer en zei dat ze al lang genoeg hadden gelegen. Schr. stond op en liet niets merken. Zo liepen ze samen verder.

In Colmar-Berg zei Schr. dat hij iets wilde eten. De ander zei: och wat, we zijn zo dicht bij Diekirch, laat ons doorlopen. Toen antwoordde Schr.: ja, als ik een veulen in mijn lijf had zoals jij, dan wilde ik ook nog wachten.

De ander zei enkel: dat had je me eerder moeten zeggen. Hij ging snel weg en werd van dat uur af niet meer gezien.

Daarin zit de hele kracht van het verhaal. Er is geen achtervolging, geen zilveren kogel en geen ontmaskering voor een menigte. Er is een man die weet wat hij gezien heeft, die het een halve dag voor zich houdt en het er dan toch uitflapt. En een buurman die begrijpt dat hij niet meer terug kan komen.