De prinses met het gouden parasolletje

De gravin van Leeuwarden had een dochter, Itelte, met een huid zo blank dat haar moeder zwoer dat regen of zon haar niet mocht raken. Itelte kreeg op haar zesde verjaardag een gouden parasolletje, fijn gewerkt, dat zij dag en nacht bij zich moest dragen. Op haar tiende mocht zij voor het eerst alleen naar buiten, op de Itte-promenade van Leeuwarden, met het parasolletje boven haar hoofd. Een Sint-Maartensbui ging op een dag plotseling neer.

De wind keerde het gouden parasolletje binnenstebuiten en sloeg de stang krom. Itelte krijste van angst. Een meisje uit de polder, Sytske Wopkes, dat met haar moeder eieren naar de stad bracht, hoorde haar krijsen en kwam aanlopen. «Wat is, juffrouw?» «Mijn parasolletje is stuk! Ik mag niet nat worden!» Sytske, slim en dapper, deed haar eigen wollen omslagdoek af en hield hem boven Itelte tot zij beiden droog onder een kraampje stonden.

Itelte bracht Sytske mee naar het paleis. De gravin wilde Sytske geld geven. Sytske wees het af. «Geef mij iets dat ik niet had: laat uw dochter eens een hele dag met mij meekomen naar de polder. Zonder parasolletje.» De gravin verbleekte, maar gaf toe.

Itelte ging een hele dag mee naar de polder van Sytske. Zij melkte een koe, viel in een sloot, werd kletsnat, en at gemend brood. Zij kwam ’s avonds met rode wangen thuis. Niet ziek, niet vermoeid — maar voor het eerst van haar leven gelukkig. De gravin schafte het parasolletje af. Itelte trouwde later met een hovenier in plaats van een prins, en zij en Sytske bleven hun leven lang vriendinnen. In de Friese hofkringen zegt men sinds: «Wie zijn dochter onder een parasolletje opvoedt, geeft haar geen leven.»