De Witte Wieven van de Achterhoek
Wie bij valavond over de heide rond Vorden liep, zag de nevel soms in slierten opstijgen en dansen tussen de grafheuvels. Dat waren de Witte Wieven, zeiden de ouderen. Geen spoken om te vrezen, maar ook niet om te tergen: wijze vrouwen voor wie hen met eerbied naderde, en dwaallichten voor wie hen bespotte.
1 De nevel die danst
Zij woonden, zei men, in de oude grafheuvels op de heide, en kwamen naar buiten wanneer de damp uit de grond trok. Wie een gunst zocht, legde ’s avonds een brood of een kruik melk bij de heuvel en vroeg beleefd om raad; de volgende morgen was de gave verdwenen en soms was het gevraagde geschied. Maar wie lachte om de dansende nevel, of er met een stok in sloeg, raakte de weg kwijt. De slierten sloten zich rond hem, elk pad leek hetzelfde, en pas bij het eerste hanengekraai gaf de heide hem terug, doornat en radeloos.
2 Het brood en de spot
Een bekende vertelling gaat over een boer die op weg naar huis door de Witte Wieven werd omsingeld. Hij herinnerde zich de raad van zijn grootmoeder: bied hun iets aan en spot nooit. Hij legde zijn laatste stuk brood neer en zei rustig dank voor de weg. Meteen weken de nevels uiteen en lag het pad naar het dorp weer open. Zijn buurman, die het verhaal hoorde en er smakelijk om lachte, ging de volgende avond de heide op om te tonen dat hij nergens bang voor was. Men vond hem pas bij dageraad, verward ronddwalend in een greppel, en nooit meer dreef hij de spot met de vrouwen van de mist.
Vie FelineKattengedrag en vachtverzorging
Heimweer.be — Europees Erfgoed Bewaard
