Het wonderkruisje van Reijerink

Op 14 maart 1862 hing het kruisje ’s ochtends scheef — horizontal in plaats van verticaal. De boerin Anneke Reijerink rechtte het. Op 6 juni stond het ondersteboven. Anneke draaide het. Op 19 september wees de Christus-zijde naar de muur, niet naar de keuken. Anneke draaide het.

Op 14 maart kwam de pastoor langs en vroeg om gebed: er was een kind in het dorp dat niet zou herstellen. Het kind herstelde drie dagen later. Op 6 juni werd op de hoeve een knecht ingelast die niet had moeten worden ingelast; hij stal binnen een week. Op 19 september brak de schoorsteenpijp; de boer haalde net op tijd zijn kinderen weg uit de keuken voor de stenen vielen.

Anneke begreep het patroon. Zij liet het kruisje voortaan staan zoals zij het ’s ochtends vond. Horizontaal: bid voor iemand. Ondersteboven: stuur iemand weg. Naar de muur: kijk naar boven. Tot Anneke’s dood in 1894 wijzigde het kruisje zich nog twaalf keer. Elk teken werd door haar verstaan. Het kruisje hangt nog op dezelfde spijker; sinds 1894 wijzigt het niet meer. Wie het krijgt, heeft het van Anneke geleerd. Wie het niet leert, draait het naar de muur en gaat verder — en hoort de waarschuwing een uur te laat.