De zwarte haan van Kazimierz Dolny

In de tijd dat de graanschippers Kazimierz Dolny rijk maakten, ging het gerucht dat er onder de kasteelruïne een kist vol goud verborgen lag, achtergelaten door een oude heer die zonder erfgenaam gestorven was. Velen droomden ervan die kist te vinden.

Maar de schat was niet onbewaakt. Wie ’s nachts tussen de muren durfde te graven, hoorde plots een haan kraaien, zwart als roet, met ogen die gloeiden als kolen. Het beest verscheen uit het niets en verdween weer, en telkens stortten de kuilen in.

Een man uit de stad, die meer wilde dan hij nodig had, besloot het toch te wagen. Bij nieuwe maan klom hij naar de toren met schop en lantaarn, en groef tot hij op iets hards stootte, een deksel van hout. Zijn hart bonsde: de kist.

Op dat ogenblik kraaide de zwarte haan vlak achter hem. De grond kreunde, de wanden van de kuil schoven dicht, en de man kon zich ternauwernood naar boven werken. Toen hij bekwam, was de kuil verdwenen alsof er nooit gegraven was, en van de kist geen spoor.

De man keerde met lege handen en veel schrik terug. Sindsdien waagde niemand het nog om uit hebzucht in de ruïne te graven. De zwarte haan, zeggen de oude mensen, laat de schat enkel los aan wie hem niet voor zichzelf begeert, en zulke mensen zoeken niet.

De echte rijkdom van Kazimierz Dolny lag trouwens niet onder de toren, maar in de schuren aan de rivier: het graan, eerlijk verdiend en over de Wisła verhandeld. Dat goud liet zich wel meenemen, en het bewaakte geen enkele haan.