De slapende ridders in de Tatra

Een arme herder uit de bergen zocht op een dag zijn verdwaalde schapen hoog in de Tatra. Bij een rotswand ontmoette hij een oude man met een lange baard, die hem vroeg of hij een dag werk wilde doen tegen goed loon. De herder stemde toe.

De vreemdeling raakte de rots aan, en een verborgen poort zwaaide open. Samen daalden ze af in een reusachtige grot onder de berg, verlicht door een zacht, koud licht.

Wat de herder daar zag, deed hem de adem stokken. Rij na rij stonden geharnaste ridders, roerloos, elk met de hand aan het zwaard en het hoofd gebogen alsof ze sliepen op hun paarden. Stof noch tijd leek hen te deren.

«Zij wachten,» zei de oude man. «Als het land in zijn grootste nood verkeert, zal ik hen wekken en zullen zij te voorschijn rijden.» Hij liet de herder de paarden voederen en de wapenrusting poetsen, en betaalde hem bij het vallen van de avond met een handvol oud goud.

De oude man bracht de herder terug naar het daglicht en legde hem één voorwaarde op: hij mocht nooit iemand de weg naar de poort wijzen. Wie uit hebzucht het leger kwam storen voor de juiste tijd, zou de ridders voor eeuwig verjagen.

De herder hield woord. Hij vertelde wel over de slapers onder de berg, maar nooit waar de poort was. En zo waken zij nog altijd in de Tatra, onder de Giewont die als een liggende ridder over Zakopane rust, tot de dag dat Polen hen werkelijk nodig heeft.