Drie jonkvrouwen op één ezel

Voor de vroegere Diedenhovenpoort te Luxemburg, rechts aan de oude landweg die de Berlinerweg wordt genoemd, bevindt zich een kapel die een stenen kruis omsluit.

In de bovenbalk daarvan is de Heiland aan het kruis uitgehouwen met twee knechten, waarvan de ene een spies en de andere de spons naar de Heiland richt. In de hoofdbalk staat Sint-Wendelin voorgesteld met hoed, tas en herdersstaf in de linkerhand en rozenkrans in de rechter, met zijn naam eronder. Onder die figuur staat een opschrift uit 1738.

Aan de linkerzijwand van de kapel hangt een ongeveer vijftig centimeter hoge, in hout gewerkte groep die drie jonkvrouwen op een ezel voorstelt. Ze zitten alle drie op de wijze van de vrouwen, de gezichten naar de rechterkant gewend, zoals de kop van de ezel. De middelste heeft de ogen met een witte hoofdband verbonden en valt op door bijzonder lang hoofdhaar. Alle drie houden de linkerhand op de borst en de rechter sierlijk geheven.

Vijftig stappen het dal in bevinden zich de Sint-Quirinusgrot en de Quirinusbron.

De huidige Sint-Quirinuskapel was, zonder enige tegenspraak, oorspronkelijk een rovershol.

Eens huisde daar een oude vrouw met haar drie zonen, die het verdorven rovershandwerk dreven.

Drie jonkvrouwen die eens langs die weg kwamen, werden door hen overvallen, geplunderd en gemarteld. Ze ontkwamen echter op hun ezel en lieten de kapel aan de straat oprichten met de beschreven groep als ex voto.

De hoofdband van de middelste jonkvrouw betekent dat ze aan het voorhoofd verwond was.

Een andere keer kwam ook een heer met zijn dienaar aangereden. Omdat ze moe waren, keerden ze in het rovershol in. De oude vrouw was alleen, want haar zonen waren op roof uit.

De twee gasten begeerden een avondmaal van de oude, en terwijl die daarmee bezig was, hoorden de heer en zijn dienaar hoe het paard van de heer met de voet krabde. Daardoor achterdochtig geworden onderzochten ze de plek waar het paard stond, en zie, er lagen een menigte lijken onder de aarde begraven.

Nu wisten ze waar ze waren. Ze maakten zich klaar tot tegenweer, en toen de rovers terugkwamen, schoten ze er twee van dood.

Hier breekt de opgetekende tekst af. Wat er met de derde zoon en de oude vrouw gebeurde, heeft de verteller niet meer gezegd, of Gredt heeft het niet meer opgeschreven.