De duivel van de Pont Valentré

Cahors ligt in een lus van de Lot, bijna helemaal door de rivier omsloten. Dat was goed voor de verdediging en slecht voor het verkeer, en in 1308 begon de stad daarom aan een versterkte brug met drie torens: de Pont Valentré.

Het werk vlotte niet. Er waren oorlogen, er was geldgebrek, de rivier voerde bij hoogwater de steigers mee, en wat men in een zomer bouwde, was in het voorjaar soms weer weg. De bouwmeester zag zijn leven verstrijken bij een brug die niet af raakte.

Op een avond, zegt het verhaal, sprak hij hardop de wens uit dat wie hem ook maar helpen wilde, hem zou helpen. Er kwam iemand opdagen. Het contract was het gebruikelijke: de duivel zou alles doen wat de bouwmeester hem opdroeg, en bij de voltooiing van de brug kreeg hij de ziel van de man.

Vanaf dat ogenblik ging het werk snel. De duivel sleepte de blokken aan, hij droeg balken die tien man niet tilden, hij hield het water in bedwang. Toren na toren rees op. En met elke steen kwam de bouwmeester dichter bij de dag waarop hij zou moeten betalen.

Toen de laatste steen van de middelste toren nog geplaatst moest worden, gaf hij zijn laatste opdracht. Hij reikte de duivel een zeef aan en zei hem daarmee water te halen voor de mortel.

De duivel liep naar de Lot, schepte, en kwam met een lege zeef terug. Hij probeerde het opnieuw, sneller, hij probeerde het rennend, hij hield zijn handen eronder. Het water liep er telkens door. De opdracht was onuitvoerbaar, en daarmee was het contract gebroken: de brug werd niet voltooid door zijn toedoen, dus de ziel bleef waar ze was.

De duivel nam zijn verlies niet sportief. Hij klom naar de top van de middelste toren en trok de laatste steen los. Men zette hem terug, en de volgende ochtend lag hij er weer uit. Zo ging het jaar na jaar, en daarom heet de middelste toren de duivelstoren.

In 1879 kreeg de brug een grondige restauratie onder architect Paul Gout. Hij liet, met gevoel voor de streek, boven op die toren een klein stenen duiveltje metselen dat met beide klauwen aan de steen trekt. Sindsdien blijft de steen liggen. De duivel heeft immers zijn plek gekregen, en zolang hij daar zit, hoeft hij niet meer terug te komen.