De verwenste prinses van het Mullerthal

Ooit werd een wonderschone, rijke vorstendochter in een grote rots van het Mullerthal verwenst. Zij moest daar volkomen afgesloten en eenzaam in wonen. Zij kon niemand zien, en niemand kon haar zien.

Op een dag in het jaar was dat anders. Dan verscheen zij, in een wit gewaad. Zij had een slang in de mond, en de slang droeg in haar bek een gouden ring.

De voorwaarde om haar te verlossen was even eenvoudig als afschrikwekkend. Wie haar wilde bevrijden, moest de ring met zijn eigen mond uit de bek van de slang nemen. Niet met de hand, niet met een doek, niet met een tang. Met de mond.

Een ridder hoorde ervan en wilde de jonkvrouw maar al te graag verlossen. Hij kwam, hij zag haar staan, hij boog zich naar de slang.

En juist toen hij de ring met zijn mond zou uittrekken, huiverde hij voor de slang. De moed ontzonk hem en hij voerde zijn voornemen niet uit.

Daarmee was het niet gebleven zoals het was. Het werd erger. Voortaan verscheen de jonkvrouw nog maar eens in de zeven jaar, en zij was zevenmaal zwaarder verwenst dan tevoren.

Dat is de harde kern van dit verhaal, en het onderscheidt zich daarin van een sprookje. In een sprookje krijgt de held een tweede kans. Hier maakt het terugdeinzen de zaak alleen maar hopelozer, en het is de vrouw in de rots die de rekening betaalt, niet de ridder die het liet afweten.